داروهای آنتی کوآگولانت
ساعت ٩:۳٥ ‎ق.ظ روز چهارشنبه ٢۳ فروردین ،۱۳٩۱   کلمات کلیدی: آنتی کوآگولانت

 این دارو ها شامل دو دسته می باشند:

آنتی کوآگولانت های هیدروکسی کومارین شامل فومارین، وارفارین، کوماکلور، برومادیولون و برودیفاکوم می باشند.

آنتی کو آگولانت های اینلاسیون که شامل والون،پیندون، دیفاسینون و کلرفاسیتون می باشند.

گیاه شبدر اثر  داروهای ضد انعقادی را تشدید می کند. این موضوع در سال 1920 مشخص شد( دام هایی که از شبدر تغذیه می کردند و دچار خونریزی شده بودند) و نیز با تحقیقات دیگر مشخص شد که وارفارین و کومارین موجود در گیاه شبدر توسط قارچ های موجود در شبدر به ترکیب ضد انعقاد خون به نام 4-بیس هیدروکسی کومارین تبدیل می شود که موجب خونریزی در دام ها می شود. معمولاً مسمومیت با داروهای ضد انعقاد خون به علت خودکشی یا مصرف اتفاقی پیش می آید. شرایط غیر معمول مسمومیت نیز ممکن است اتفاق بیفتد. فراورده های چای گیاهی بخصوص دانه های تونکا، اکلیل کوهی، حشرات بالدار ممکن است منجر به ایجاد زمینه خونریزی شوند، آلودگی با کومارین در چای گیاهی خریداری شده از خارج از ایلات متحده گزارش شده است.

آلودگی پودر تالک در سال 1981 در شهر هوچی مینچ عامل مرگ 177 نوزاد شد که در اثر جذب پوستی پودر تالک آلوده و نیز مسمومیت در اثر آنتی کوآگولانت های هوسیسیدال (وابسته به آدم کشی) بوده است.

آنتی کوآگولانت های خوراکی از طریق مهار سنتز ویتامین k1 بوسیله کبد که وابسته به فاکتورهای انعقاد خون) فاکتور (X.TX.VII.II می باشد اثرات مسمومیت خود را اعمال می کند. سرعت کاهش و رقیق شدن و غلظت فاکتورهای انعقادی با سرعتهای متفاوتی رخ می دهد( ابتدا پروکانورتین یا فاکتور VII، سپس فاکتور X یا استورت و فاکتور II یا پروترومبین کاهش پیدا می کند).

هنگامی که این فاکتور به طور واضح کاهش پیدا می کنند اثرات کلینیکی آنها ظاهر می شود که معمولاً 3-2 روز زمان می برد.

عموماً مصرف دوزهای بالا از داروهای ضد انعقاد خون منجر به خونریزی در ارگان های مختلف می شوند و معمولترین محلی که خونریزی مشاهده شده، مربوط به سیستم تناسلی و سیستم گوارشی می باشد.

سیستم عصبی مرکزی و سیستم تنفسی ممکن است خونریزی کند که از طریق خون دماغ و یا خلط خونین مشخص می شود آزمایشات غیر معمول در مصرف بیش از حد داروهای ضد انعقاد خون شامل افزایش تعداد گلبولهای سفید، کم خونی، افزایش زمان خونریزی، افزایش زمان (protrombin time) و فعال کردن زمان نسبی ترومبوپلاستین (PTT) می باشد پلاکت ها معمولاً طبیعی هستند و همچنین تست های فعالیت کبدی نیز نرمال می باشند. به ندرت آنتی کو آگولانتهای کومارین باعث افزایش سطح آنزیمهای کبدی می شوند.

سوپروارفارینها داروهای ضد انعقاد خون طولانی اثر هستند که بطور اولیه در جونده کش ها بکار می رفتند و دارای مشتقات4- هیدورکسی کومارین با زنجیره جانبی 4 برومو (1و1- بی فنیل) می باشند.

 

سوپروارفارین ها دارای اثر طولانی تری نسبت به وارفارین بر فاکتورهای انعقاد خون وابسته به ویتامین K می باشند و درمان با ویتامین K ممکن است برای 3-2 ماه مورد نیاز باشد. سوپر وارفارین ها گاما کربوکسیلاسیون وابسته به ویتامین K ( باقیمانده های گلوتامیک اسید) در پروسه های فاکتورپروترومبین را کاهش می دهند که 100 بار بیشتر از وارفارین از لحاظ پایداری می باشند. علاوه بر این سوپروارفارین ها ممکن است نیمه عمر بیشتر از 120 روز داشته باشند در حالی که وارفارین حدود 42 ساعت نیمه عمر دارد. مطالعات حیوانی نشان می دهد که تجویز یک دوز برادیفاکوم در موش منجر به خونریزی های غیر طبیعی می شود که نیاز به مصرف میزان بالایی از ویتامین K1 برای مدت حدود چند ماه دارد. در مقایسه مصرف یک تک دوز وارفارین  مشکل خاصی در انعقاد خون ایجاد نمی کند.